يک زبان باستانی است که در طی نسل های مختلف به ما به ارث رسيده است و همه ما بصورت ناخودآگاه از آن استفاده می کنيم و يا تحت تاثير

آن قرار می گيريم.

اين زبان آموختنی نيست بلکه بياد آوردنی است.

حالات و حرکات بدن کد های اين زبان محسوب می شوند.

می توانيم با رمز گشايی و تسلط بر اين زبان کاری کنيم تا بر ارتباط مسلط شويم.

توسط زبان بدن می توانيم پيام آرامش و اطمينان را به سوی ديگران ارسال کنيم . سرعت دريافت اين پيام از طريق زبان بدن صدها برابر سرعت

زبان های ديگر است.

 

۱- سر:

سر تکان دادن ( بالا و پايين): کمک می کند ديگران آرامش بيابند و نشانگر توافق است.

سر تکان دادن ( چپ و راست): تکان دادن سر از يکسو به سوی ديگر دال به مخالفت و بی علاقگی است.

 

 ۲-  چانه :

  نوازش چانه(دست به چانه):

  اين علامت نشانگر آن است که توجه شنونده با دقت کامل و مشتاقانه به تک تک واژه هايی است که شما می گوييد. اين حرکتی متفکرانه است

که معمولا توسط مردی که ريش ندارد انجام می شود.


مالش چانه:
اين ژست اندکی متفاوت بوده و توسط حرکت انگشت اشاره بر سراسر پايين چانه انجام می گيرد و می تواند نشانگر آن باشد که شنونده حرف

شما را باور ندارد.

 

تکيه دادن چانه:

گذاشتن دست ها زير چانه می گويد: « من حوصله ام سر رفته». فرد ممکن است بخواهد خود را مشتاق جلوه دهد اما پيام واقعی آن چنين است:

« من نمی توانم روی سخن شما تمرکز کنم».

 

 ۳-مالش گردن:

مالش گردن ترديد را در مورد موضوع گفته شده و يا شنيده شده آشکار می سازد. اين ژست معمولا توسط انگشت اشاره روی کنار گردن درست

زير گوش پديد می آيد.


۴- چشم ها:

مالش چشم: زمانی که فردی چشمش را با انگشت اشاره مالش می دهد نشانگر فريب و نيرنگ می باشد. البته اين موضوع صد در صد نيست

بلکه يک علامت است. از آن جايی که فرد می خواهد تماس ديداری را قطع کند بهانه ای بدست می آورد که به اين طرف و آن طرف نگاه کند. اين

حرکت غير ارادی نشانگر آن است که فرد دارد دروغ می گويد.

چشمان بسته: برای لحظه ای طولانی تر از چشم بر هم زدن متعارف؛ « به حرف زدن خود پايان بده»

نگاه مختصر به اطراف: اين نگاه ژستی خجالت گونه است.

نگاه خيره شديد: اين نشانه خلق تهاجمی، سلطه جويانه و تهديد آميز است.

چشمک: علامتی زيرکانه، نشانه وجود رمز و رازی بين دو فرد

ابروهای گره خورده: پديد آمدن شيار بين دو ابرو. دلالت بر اضطراب، درد، ترس و يا آميزه ای از اين هيجانات 

 

۵- دهان:

خنده زورکی: اين نيشخند کنترل شده تا چشم ها گسترش نمی يابد. اين حالت نشان دهنده نداشتن صداقت در ارتباط است.

 قلم به دهان: نشان دهنده تمرکز فرد و احساس نياز برای رسيدن به يقين است.

 تبسم با دهان گشوده: دندان های بالا نمايان شده و به شخصی که با شما گفتگو می کند می فهماند که مايل هستيد بيشتر با او آشنا شويد.

تبسم با لبان بسته: جهت ادای احترام و ادب و نزاکت است.

 

۶- دست ها:

دست دادن محکم: اغلب اوقات در موقعيت های سياسی و ديپلماتيک کاربرد دارد. نشانه سعی در برتری جويی و سلطه گری است(بی ترديد می

توان فهميد اينجا چه کسی فرمان می دهد)

 دست دادن شل: دست هايش مانند ماهی شل است. عدم تمايل به دوستی و صميميت، همچنين نشانه ضعف، مطيع و تسليم بودن

 دست دادن با هر دو دست: نشانه راستی و صميميت زياد

 دست های پنهان: ژست مرموز و آب زيرکاهانه. منظور فرد: « مايل به گفتگو با شما نيستم»

 

 دست ها به روی زانو: وقتی کف دست ها به طرف بالا باشد، شخص گشاده رو و پذيراست و اگر رو به پايين باشد ممکن است پای فريبکاری در

ميان باشد.

يک مشت پوشيده با دست ديگر: فرد در اين حالت خشمگين است اما می کوشد خود که آرام بماند. به اصطلاح خود را کنترل کند. مواظب اين فرد

باشيد.

حرکات تند دست: شخصی که می خواهد عقايدش را تحميل کند، دستش را به طرف مقابل پرتاب می کند در حالات خفيف تر انگشتان اينکار را

انجام می دهند.

دست کشيدن ميان موها: فرد نمی داند چه چيز بگويد و ترديد در فرد وجود دارد.

دست ها به پشت: فرد وضعيت را تحت کنترل دارد : « من راحت هستم».

دست های گره خورده(مشت کرده) در جلوی سينه: يعنی «من تمايل ندارم به چيزی که با عقايدم در تضاد باشد گوش دهم» 

 

۷- پاها:

تکان دادن پاها: يک پا روی پای ديگر و در حال تکان خوردن ؛ پيام اين است:« من حوصله ام سر رفته»

 انداختن پاها روی هم در ناحيه زانو: مفهوم« من بسيار آسوده خاطر هستم». سمت پای آويزان تمايل فرد به آن طرف را نشان می دهد.

 قوزک پا روی زانو: عملی مردانه؛ مفهوم« من قاطعانه از حقوقم دفاع می کنم، اما با آرامش هستم» اين همان ژست کابويی است.

 

۸- وضعيت تنه و بدن:

روی لبه صندلی: فرد گوش به زنگ، مصمم و مشتاق به در ميان گذاشتن عقايد و احساسات خود می باشد

 هر دو پا به روی زمين: افرادی که اينگونه می نشينند، واقع بين، مستقل، عملگرا و منظم هستند؛ آنها مايلند که شما بدانيد که وضعيت را تحت

کنترل دارند. پيام اين گروه چنين است: « اطراف من مراقب حرکاتت باش، من جدی هستم» 

 

 گام های کوتاه و بلند: گام های بلند نشانه يک حالت مطمئن و با صراحت می باشد اما گامهای ريز با شانه های قوز کرده فرد را ترسو و آسيب پذير

می نمايد.

به ديوار تکيه زدن: زمانی که شما به ديوار يا درب ورودی با آرامش خاطر بسيار تکيه می دهيد، به ديگران می گوييد که بمانند. روشی برای

طولانی تر کردن گفتگو

شناسايی دورغگو

خنده اجباری: يک لبخند واقعی به سمت بالا امتداد يافته و سبب چين خوردن چشم ها می گردد در حالی که لبخند تصنعی بيشتر شباهت به

دهان کجی دارد و نشانه بی صداقتی و دروغگويی است.

 

لمس کردن صورت: کشيدن گوش و ماليدن چشم علامت پنهان کاری است. به شما می گوييد من قادر به نگاه کردن به شما نيستم. همچنين

ماليدن بينی دلالت بر دروغگويی دارد.

 

ماليدن چانه: حرکت انگشت اشاره روی چانه بيانگر دروغ، شک و ترديد است.

 

ضربه زدن ريتمی با انگشتان: اين عمل تلاش برای ترک صحنه و گريختن می باشد. از حرکات مشابه ضربات پا به زمين و بازی با جواهر الات

 

خاراندن گردن: توسط انگشت اشاره درست زير گوش

 

تغيير صدا و لحن: در زمان شکلگيری دروغ تن صدا بالاتر می رود، گوش دهيد و ببينيد آيا لحن صدا متشنج و با مکث های طولانی مدت جهت يافتن

پاسخ، حرف زدن های خيلی سريع و بيش از حد لزوم

 

صورت بی احساس: هرگاه چهره کاملا بی احساس بود بيانگر ممانعت از بيان حقيقت است. دروغگويان در پنهان کردن تجليات احساسی مهارت

دارند. از يک شياد حرفه ای گرفته تا يک همسر فريبکار«چهره خشک و بی روح»

 

کشيدن يقه لباس: هنگامی که فردی دروغ می گويد درجه حرارت بدن فرد اندکی افزايش می يابد. دست بطور خودکار بالا می آيد تا با شل کردن

يقه به هوا اجازه دهد تا داخل لباس گردد.

 

خارش بدن: به گفته روانشناسان دروغگو معمولا خودش را ۵ مرتبه بطور پياپی می خاراند.

 

حرکات بدن: شانه بالا انداختن

 

پوشاندن دهان: گرفتن انگشتان جلوی دهان؛ مفهوم« نبايد چنين حرفی را می زدم» اين حرکت از ادامه يافتن حرفی که نبايد زد جلوگيری می کند.

 

دست ها در جيب: فرو کردن دست به داخل ژاکت، پيراهن، بلوز و يا به داخل جيب های شلوار

 

دستان مشت شده: مشت کردن دست نيز نشانگر آن است که فرد چيزی را پنهان می کند. در حالی که يک کف دست باز نشانگر رفتار رک و بی

تزوير است.

 

 پاهای بيقرار: هنگامی که پا شروع به ضربه کوبيدن های کوتاه و تاب خوردن می کند، احتمالا دروغی در ميان است

  

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *